Alle berichten van Wammes Witkop

Verborgen bijkomende kosten dankzij de thuiskopie

Verborgen bijkomende kosten

Heeft u, sinds 2013, nog wel een mobiele telefoon gekocht? En was dat een smartphone? Of een simpeltje, maar wel eentje die muziek kan afspelen? Dan heeft u op dat moment minimaal € 4,70 meer betaald dan eigenlijk nodig zou zijn. Een tablet misschien ook nog? Alweer kassa, dit keer € 2,60. Net zoveel overigens als bij aanschaf van een pc, laptop of notebook. En zo’n handig kastje om digitale televisie te kunnen ontvangen en desgewenst op te nemen? Bingo: € 3,80. Zelfs de nederige USB-stick wordt met een opslag van zestig cent belast… Met dank aan Stichting de Thuiskopie.

Wie? Wat? Waar? Hoezo?

Terechte vragen. Want al lijken het kleine bedragen, het loopt wel op. Volgens het eigen jaaroverzicht 2017: Stichting de Thuiskopie incasseerde in 2017 voor haar rechthebbenden € 44,2 miljoen (2016: € 30,1 mln). Ook uit dat jaarverslag: de incasso per hoofd van de bevolking in 2015 bedroeg € 1,67. Dat jaar was de totale incasso echter aanzienlijk lager dan in 2017: 33,5 miljoen. Uit de losse pols hebben we dus in 2017 zo’n € 2,20 per Nederlander, baby’s en bejaarden meegerekend, bijgedragen. Aan Stichting de Thuiskopie inderdaad. Lees verder Verborgen bijkomende kosten dankzij de thuiskopie

Tante Pos, kom terug!

Tante Pos, kom terug!

Lang geleden was ik in de voorhoede, als het ging om communicatie. Toen onze redactie de eerste fileserver kreeg konden we niet opeens alleen bestanden delen – gedaan met al die verschillende versies op diskjes, waarbij het immer onduidelijk was welke nu de laatste zou moeten zijn – maar hadden we zelfs e-mail! Misschien een beetje overdreven, want de hele ploeg zat gezellig in één voormalig winkelpand op elkaars lip en de enige pc met toegang tot die mail die niet in die ruimte stond bevond zich op éénhoog, waar ik woonde…

Maar het was toch wel heel erg handig, mail! Geen gekrabbelde onleesbare geeltjes meer (die in de zon tot groen verkleurden, hetgeen tot discussies leidde of dat een kleurcode was) en geen losse kladjes, maar alles keurig leesbaar op het beeldscherm, op volgorde en zelfs met de mogelijkheid meer mensen tegelijkertijd dezelfde boodschap te sturen! Structuur! Overzicht! Gebruiksgemak! Nooit meer zoekraken! Enne – wat ik zelf wel heel erg fijn vond – het dwong mensen om hun vragen te formuleren, nog voordat ze hakkelend aan je bureau stonden met een onduidelijk verhaal. Ik heb geconcludeerd dat zeker de helft van de potentiële vragen zichzelf dan al wisten te beantwoorden. Heerlijk toch? Lees verder Tante Pos, kom terug!

OV-chipkaart verbeteren te duur? Dan maar niet!

Al heel wat jaren maak ik me zo nu en dan druk over de OV-chipkaart. Dat stukkie plastic dus, dat iedereen die met het openbaar vervoer wil reizen vanaf 2012 door de strot gedouwd is. Een wanproduct, waarbij bureaucraten allerlei onzinnige extra’s bedachten, zoals het vermaledijde uit- en weer inchecken als je simpelweg van de ene trein in de andere over wil stappen, alleen omdat de ook al zo succesvolle privatisering van ons treinvervoer tot meerdere treinexploitanten heeft geleid. In het spitsuur soms een heel gedrang, als iedereen op hetzelfde moment om die paaltjes van NS en bijvoorbeeld Arriva heen staat te dansen. En mocht je geen kans zien om tijdig door de meute heen te breken, en in hemelsnaam maar gewoon instappen, dat dreigen vette boetes.

Waanzin

Waanzin dus. En nergens voor nodig ook nog. Wie een beetje gezond verstand heeft kan op zijn vingers natellen dat het toch niet lastig kan zijn om, als ik bijvoorbeeld vanaf Utrecht naar Aalten trein, te concluderen dat ik dan op Arnhem Centraal van de NS op Arriva zal zijn overgestapt. De reiziger te dwingen dan fysiek eerst uit te checken en vervolgens één meter verderop weer in te checken is gewoon botte pesterij. Of nee, zelfs dat niet, het komt namelijk voor uit de angst om in heel enkele afwijkende gevallen niet tot op de vierde decimaal nauwkeurig te kunnen bepalen welk deel van de reissom aan welk bedrijf moet worden betaald. Ooit, in de ontwerpfase van dit misbaksel van een OV-chipkaart, kwam het technisch niet bijster goed onderlegde middenkader dat het systeem mocht helpen bedenken tot deze ramp voor reizigers. Want anders konden de exploitanten toch echt niet concurreren, hetgeen tot lagere prijzen had moeten leiden. Maar dat potje ga ik vandaag maar niet in roeren… Lees verder OV-chipkaart verbeteren te duur? Dan maar niet!

Mijn navel als doel…

Zonet was ’t weer eens raak – althans bijna. Ik wist het tweebenig projectiel net te ontwijken, waarbij ik een geïrriteerde brom niet wist te onderdrukken. Dat werkte blijkbaar, want opeens werd de blik losgescheurd van de smartphone. En ze keek nog boos ook! Ik had haar gestoord, haar uit haar virtuele wereld gesleurd waar ze zo te zien volledig in verdiept was. Midden in de drukke winkelstraat, in het voetgangersgebied…

Soms vermoed ik dat er een app bestaat die gebruikers in staat stelt mijn navel als doel te kiezen, anders kan ik het aantal bijna-botsingen niet verklaren. Want deze scène speelt zich met werkelijk irritante regelmaat af, mensen die, volkomen onbewust van de wereld om zich heen, druk lopen te duimen op hun telefoontje en er blind op vertrouwen dat de ander wel opzij zal stappen. Het exemplaar zojuist was blijkbaar echt op kill-mode ingesteld, want toen ik naar links uitweek deed zij dat ook en mijn poging om vervolgens rechts te passeren werd ook gepareerd. ’t Scheelde echt een haartje, anders was deze frêle juffrouw midscheeps in mijn twee meter lange en ruim over de 100 kilo zware gestalte geboord. Over het hoofd zien kan niet – zolang ze tenminste kijken. Lees verder Mijn navel als doel…

Smart Switch, schakelen op afstand

Smart Switch, schakelen op afstand

De Action had voor een prikkie niet alleen schakelaars met draadloze afstandsbediening, maar ook een Smart Switch waarmee die dingen dan ook nog eens via de smartphone te bedienen zouden zijn. Waar je ook bent, met die telefoon, gewoon via het internet. Dat moest ik zien!

Drie doosjes dus, die dag. Eentje met drie schakelaars, van het soort dat je in het stopcontact steekt en vervolgens weer een netsnoer in kan prikken met hun afstandsbediening er bij, in de aanbieding voor de kapitale som van € 7,98. Voor hetzelfde bedrag was er ook een setje van twee schakelaars, maar dan voor gebruik buitenshuis en weer met een afstandsbediening terwijl de Smart Switch, waarmee dit allemaal via de telefoon bedienbaar zou worden die week € 16,95 moest opbrengen. Lees verder Smart Switch, schakelen op afstand

Nieuwste economie?

Nieuwste economie?

Tuurlijk, alles moet zo efficiënt mogelijk tegenwoordig. De klant valt om een dubbeltje dood en er zijn plekken zat waar prijzen kunnen worden vergeleken. Dus, voordat je bij iBOOD – Internet’s Best Online Offer Daily – écht besteld check je eerst even of het echt nergens nog goedkoper kan. Fluitje van een cent, per slot van rekening…

Dus dat iBOOD – en alle andere digitale kiloknallers – zo hun eigen manieren hebben om deals niet alleen zo mooi mogelijk te laten lijken, maar vooral ook de eigen kosten te knijpen, mag niet verbazen. Wat dat oppoetsen betreft, iBOOD zal altijd de van/voor truc inzetten. Met als van-prijs de oorspronkelijke adviesprijs toen het product voor het eerst te koop werd aangeboden. Daar hebben ze een heel aardige uitleg voor, maar het resultaat is dat vaak die van-prijs volkomen losgezongen is van de huidige verkoopprijs. Het kan zo honderden euri schelen, als je naar de duurdere Apple-producten kijkt. Het aloude Romeinse gezegde ‘Caveat emptor’ – letterlijk vertaald: de koper zij waakzaam – houdt nog altijd stand. Want het lijkt vaak veel mooier dan het is. Temeer daar de toch wel wat inflatoire verzendkosten pas op het laatst bijgeteld worden. ’t Blijft raar toch, dat Chinese webwinkels geen verzendkosten rekenen en binnen Nederland verzenden al gauw vijf, zes euro kosten moet. Of dat nou de kostprijs is… Lees verder Nieuwste economie?

Uitmelken…

Uitmelken

Laten we het maar onder ogen zien: we zijn gewoon wandelende portemonneetjes. Iedereen is er altijd en overal op uit om ons wat duiten – of vele euro’s! – lichter te maken. Marketing, heet dat. En op zich is dat niet erg, als er maar een basale eerlijkheid wordt betracht. Als ik een nieuwe computer koop bijvoorbeeld, heb ik een ruime keuze uit aanbieders, merken en modellen, in vele varianten. Aan mij de schone taak om te bepalen wat de allerbeste optie is om op ’t bureau te zetten. En waar ik die voor de beste prijs met toch afdoende service kan aankopen. Inderdaad, ik ben niet van de notebook – iemand recent nog een netbook gezien? – of de tablet. Die liggen in de woonkamer, serieus werken doe ik op een serieuze computer. Eentje waar ook nog insteekkaarten in zitten ook, want ik heb nog altijd SCSI-scanners in gebruik. Zo oud als Methusalem, maar waarom iets vervangen als het prima werkt?

Spookbeeld van de migratie

Maar de pc is een ander verhaal. Daar staan de ontwikkelingen nog steeds niet stil en na een jaar of wat – vijf of zes, in mijn geval – is er genoeg winst te behalen qua snelheid of stroomverbruik om weer eens iets nieuws neer te zetten. En vaak is het spookbeeld van de altijd weer omslachtige migratie genoeg reden om die vernieuwing nog maar een half jaartje uit te stellen. Lees verder Uitmelken…

Codekermis

Naam: PayPal Europe S.a.r.l. et Cie S.C.A Omschrijving: YYIJ22222B2S5D3U PAYPAL IBAN: DE88500700100175526303 Kenmerk: YYIJ22222B2S5D3U PP AFSCHRIJVING Machtiging ID: 55LJ224P9TZDC Incassant ID: LU96ZZZ0000000000000000058 Doorlopende incasso
Dat was de omschrijving die ING me gaf bij een incasso van € 5,60, begin juli. En aangezien ik eens per kwartaal de bankrekeningen check had ik zo begin oktober werkelijk geen flauw idee meer waar dit op zou kunnen slaan.

Cash is koning!

Nu is dat wel vaker het geval, tegenwoordig. Ondanks het feit dat ik probeer zoveel mogelijk cash af te rekenen gebeurt het ook mij soms dat de rijen bij die ene kassa die nog ouderwets geld accepteert gewoon te lang zijn, zodat ik in hemelsnaam maar de pinpas grijp. Met gloeiende tegenzin, want ze weten al meer dan genoeg over mij, in deze tijden waar zowat elke overheidsdienst – en ook nog de nodige andere snuffelaars, ik noem Graydon, de crediet-checker – menen dat mijn data de hunne zijn. Hoe minder er in de computers staat, hoe minder ik gevolgd kan worden. Of ik iets te verbergen heb? Jazeker: mezelf. Ik snap denk ik beter dan de meesten hoe die inlichtingendiensten te werk gaan, als ze hun netten uitwerpen om door datacorrelatie verdachte patronen te herkennen. En ik verdom het om een ‘false positive’ te worden. Dus ben ik al vele jaren zoveel als mogelijk in ‘stealth mode’. Wat ze niet weten kunnen ze ook niet tegen je gebruiken. Maar ik dwaal af… Lees verder Codekermis

Wereldwijde markt

Vanochtend belde de postbode aan. Hij bracht een pakje dat uit het verre China kwam, met daarin een LED-lamp die me was opgevallen bij Banggood, Dealextreme en misschien wel Aliexpress, daar wil ik van af wezen. Allemaal van die websites waardoor je bijna rechtstreeks van de fabrieken in het Verre Oosten kan kopen. Vaak zaken die hier nog niet – of veel duurder – verkrijgbaar zijn. ’t Is wel even geduld oefenen, het duurt ergens tussen de twee en zes weken voordat de postbode aan de deur staat met het nieuwe speeltje…

18 Watt

Zoals deze lamp. Standaard grote fitting, E27 dus, van 18 Watt. Dat moet bij LED een behoorlijke plas licht geven, als alles klopt. En dat wilde ik graag eens zelf zien.Het is overigens geen standaard peertje, de bol is aanzienlijk groter dan de tegenwoordig bij ons verboden honderd Watt gloeilampen. Ik schat, zowat de dubbele omtrek. De lichtopbrengst kan ik vanavond pas meten, als het donker is, maar ’t ziet er goed uit. Alleen, dat van die 18 Watt klopt van geen kanten. De meter geeft 8,8 Watt aan, minder dan de helft dus. Tja, ’t blijft oppassen met de beweringen van fabrikanten. Lees verder Wereldwijde markt

Lofzang op Teletekst

Nieuws komt tegenwoordig in vele vormen tot ons. En ik gebruik ze allemaal. Maar weet u wat ik het liefste zie? Het oude Teletekst. Gewoon, op tv, of via internet, onderweg ook gewoon op de smartphone. Raar hè? Met alle prachtige mogelijkheden vandaag de dag ben ik dolgelukkig met puur geschreven woord, op kleine paginaatjes met bovendien nog een vaste lettergrootte ook. Niet uitvullen, geen proportioneel font waar de letter i elegant smaller is dan de plompere letter e…

Waarom? Ben ik dan echt gestold in de vroege jaren tachtig van de vorige eeuw? Ben ik eigenlijk van de dode boom en is Teletekst het meest vooruitstrevende dat ik nog heb omarmd?
Nou, nee eigenlijk. De redenen dat ik Teletekst heerlijk vind zijn simpel:

  1. ’t Is digitaal, dus de omvang kan precies afgestemd worden op hoeveel nieuws er echt is, en
  2. Er zijn geen advertenties!

Lees verder Lofzang op Teletekst