Categoriearchief: Column

Mijn nieuwe camera-telefoon

Na drie jaar en een fatale crash werd het tijd voor een nieuwe telefoon. En hoewel ik wel iets heb met technologie, heb ik niet zoveel met smartphones. Je moet er mee kunnen bellen, er moet wifi opzitten met een paar handige apps en als ik letterlijk de weg kwijt ben, dan moet Google Maps me weer op het goede pad helpen. Meer dan een standaard budget telefoon heb ik dus eigenlijk niet nodig. Toch kocht ik een Samsung Galaxy S10, een camera-telefoon met liefst drie verschillende lenzen op de achterzijde.

Smartphonefotografie

Onderhuids was ik deze keer echter toch wel heel nieuwsgierig naar de cameratechniek op de zogeheten ‘flagships’ van de diverse merken. Hoewel ik eigenlijk nooit foto’s maak met mijn smartphone dan behalve van de openingstijden van de lokale bakker op vakantie of van een bord met een wandelroute, wilde ik toch meer praktische ervaring opdoen met ‘smartphonefotografie’. Na veel wikken en wegen werd het uiteindelijk een Samsung Galaxy S10, een camera, eh… camera-telefoon, met drie lenzen op de achterzijde (14mm, 28mm en 52mm eq.) en met de mogelijkheid om in RAW (DNG) te fotograferen. Zo had ik dus altijd een ‘camera’ in mijn broekzak. Lees verder Mijn nieuwe camera-telefoon

Het web, 30 jaar later

Als u de internetberichtgeving iets aandachtiger dan normaal hebt gevolgd, dan zal het u niet ontgaan zijn. Deze week dertig jaar geleden, om precies te zijn op 12 maart 1989, deed de Engelsman Tim Berners-Lee, werkzaam bij kernonderzoeksinstituut CERN in Zwitserland een voorstel aan zijn meerdere waarvan hij nog niet kon bevroeden dat het de wereld zou veranderen. In een eenvoudig paper met de droge titel “Information Management” stelde hij een techniek voor waarmee wetenschappers informatie met elkaar konden uitwisselen om zo beter zicht te houden op hun steeds groter wordende projecten.

Enkele jaren later, rond 1991 was een systeem geboren dat hij WorldWideWeb noemde (alle woorden aan elkaar geschreven). Zeker, er waren al netwerken van talloze aan elkaar gekoppelde computers, universiteiten, wetenschappers en militairen hadden al jarenlang toegang tot e-mail, en zelfs de eerste emoji’s waren al geboren. Maar een manier om die informatie in de vorm van documenten en visueel met elkaar te delen bestond nog niet. De rest is geschiedenis, zoals dat zo mooi heet. Lees verder Het web, 30 jaar later

Tante Pos, kom terug!

Tante Pos, kom terug!

Lang geleden was ik in de voorhoede, als het ging om communicatie. Toen onze redactie de eerste fileserver kreeg konden we niet opeens alleen bestanden delen – gedaan met al die verschillende versies op diskjes, waarbij het immer onduidelijk was welke nu de laatste zou moeten zijn – maar hadden we zelfs e-mail! Misschien een beetje overdreven, want de hele ploeg zat gezellig in één voormalig winkelpand op elkaars lip en de enige pc met toegang tot die mail die niet in die ruimte stond bevond zich op éénhoog, waar ik woonde…

Maar het was toch wel heel erg handig, mail! Geen gekrabbelde onleesbare geeltjes meer (die in de zon tot groen verkleurden, hetgeen tot discussies leidde of dat een kleurcode was) en geen losse kladjes, maar alles keurig leesbaar op het beeldscherm, op volgorde en zelfs met de mogelijkheid meer mensen tegelijkertijd dezelfde boodschap te sturen! Structuur! Overzicht! Gebruiksgemak! Nooit meer zoekraken! Enne – wat ik zelf wel heel erg fijn vond – het dwong mensen om hun vragen te formuleren, nog voordat ze hakkelend aan je bureau stonden met een onduidelijk verhaal. Ik heb geconcludeerd dat zeker de helft van de potentiële vragen zichzelf dan al wisten te beantwoorden. Heerlijk toch? Lees verder Tante Pos, kom terug!

OV-chipkaart verbeteren te duur? Dan maar niet!

Al heel wat jaren maak ik me zo nu en dan druk over de OV-chipkaart. Dat stukkie plastic dus, dat iedereen die met het openbaar vervoer wil reizen vanaf 2012 door de strot gedouwd is. Een wanproduct, waarbij bureaucraten allerlei onzinnige extra’s bedachten, zoals het vermaledijde uit- en weer inchecken als je simpelweg van de ene trein in de andere over wil stappen, alleen omdat de ook al zo succesvolle privatisering van ons treinvervoer tot meerdere treinexploitanten heeft geleid. In het spitsuur soms een heel gedrang, als iedereen op hetzelfde moment om die paaltjes van NS en bijvoorbeeld Arriva heen staat te dansen. En mocht je geen kans zien om tijdig door de meute heen te breken, en in hemelsnaam maar gewoon instappen, dat dreigen vette boetes.

Waanzin

Waanzin dus. En nergens voor nodig ook nog. Wie een beetje gezond verstand heeft kan op zijn vingers natellen dat het toch niet lastig kan zijn om, als ik bijvoorbeeld vanaf Utrecht naar Aalten trein, te concluderen dat ik dan op Arnhem Centraal van de NS op Arriva zal zijn overgestapt. De reiziger te dwingen dan fysiek eerst uit te checken en vervolgens één meter verderop weer in te checken is gewoon botte pesterij. Of nee, zelfs dat niet, het komt namelijk voor uit de angst om in heel enkele afwijkende gevallen niet tot op de vierde decimaal nauwkeurig te kunnen bepalen welk deel van de reissom aan welk bedrijf moet worden betaald. Ooit, in de ontwerpfase van dit misbaksel van een OV-chipkaart, kwam het technisch niet bijster goed onderlegde middenkader dat het systeem mocht helpen bedenken tot deze ramp voor reizigers. Want anders konden de exploitanten toch echt niet concurreren, hetgeen tot lagere prijzen had moeten leiden. Maar dat potje ga ik vandaag maar niet in roeren… Lees verder OV-chipkaart verbeteren te duur? Dan maar niet!

Microsoft Edge schakelt over naar de Chrome-engine en dat is een slecht teken…

We schrijven 1995. Microsoft viert grote triomfen met het zojuist gelanceerde Windows 95 dat samen met de succesvolle opvolgers als Windows XP en Windows 7 decennialang de bureaucomputer zal domineren. De opmars van het mobiele platform is de afgelopen jaren weliswaar onstuitbaar geweest, maar desktopcomputers zijn zakelijk en creatief gezien nog steeds een factor van belang. Ze vormen een niet te verwaarlozen marktaandeel. Volgens een recent rapport zat de verkoop van desktops, die nog steeds grotendeels voorzien zijn van het Windows-besturingssysteem, in 2018 voor het eerst sinds jaren weer in de lift (1). Toch pakten in 1995 donkere wolken zich samen aan de horizon. Microsoft dreigde namelijk de internetboot te missen.

Gesloten netwerken

Met de kennis van nu lijkt het een eenvoudig gegeven, maar in 1995 was het nog geen uitgemaakte zaak dat het open internet het ging maken. Er waren tal van consumentennetwerken actief, waarvan CompuServe en AOL de bekendste waren. Op deze netwerken konden gebruikers alleen gebruik maken van diensten die op dat platform werden aangeboden en communiceren met andere aanwezigen binnen hetzelfde netwerk. Een mailtje sturen van een CompuServe-gebruiker naar een AOL-abonnee zat er dus niet in. Microsoft, liefhebber van gesloten platformen, zag wel brood in dit model. Het ontwikkelde een eigen variant, het Microsoft Network of kortweg MSN. Dit zou de concurrentie wel wegvagen was het idee. Lees verder Microsoft Edge schakelt over naar de Chrome-engine en dat is een slecht teken…

Mijn navel als doel…

Zonet was ’t weer eens raak – althans bijna. Ik wist het tweebenig projectiel net te ontwijken, waarbij ik een geïrriteerde brom niet wist te onderdrukken. Dat werkte blijkbaar, want opeens werd de blik losgescheurd van de smartphone. En ze keek nog boos ook! Ik had haar gestoord, haar uit haar virtuele wereld gesleurd waar ze zo te zien volledig in verdiept was. Midden in de drukke winkelstraat, in het voetgangersgebied…

Soms vermoed ik dat er een app bestaat die gebruikers in staat stelt mijn navel als doel te kiezen, anders kan ik het aantal bijna-botsingen niet verklaren. Want deze scène speelt zich met werkelijk irritante regelmaat af, mensen die, volkomen onbewust van de wereld om zich heen, druk lopen te duimen op hun telefoontje en er blind op vertrouwen dat de ander wel opzij zal stappen. Het exemplaar zojuist was blijkbaar echt op kill-mode ingesteld, want toen ik naar links uitweek deed zij dat ook en mijn poging om vervolgens rechts te passeren werd ook gepareerd. ’t Scheelde echt een haartje, anders was deze frêle juffrouw midscheeps in mijn twee meter lange en ruim over de 100 kilo zware gestalte geboord. Over het hoofd zien kan niet – zolang ze tenminste kijken. Lees verder Mijn navel als doel…

Ja, ik wil een goede website mét cookies! Of toch maar niet?

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we uw instellingen onthouden, u een persoonlijk aanbod doen en helpt u ons de kwaliteit van de website te verbeteren… Nee, nee, nee, dit gaat niet over ons, niet over ComputerCreatief, het is de cookie-waarschuwing van Vodafone. Je kunt nu kiezen tussen Ja, ik wil een goede website door hun cookies te accepteren en Nee, liever niet… Wat zou jij kiezen?

AVG

2018 was het jaar van de Europese privacywetgeving, het jaar van de AVG, de Algemene Verordening Gegevensbescherming. Dankzij deze wet moeten bedrijven, organisaties, verenigingen veel opener zijn over hun dataverzamelwoede. Bij elke site of elk blog waar je je naartoe surfde, kreeg je te maken met een van de exponenten van de AVG: toestemming voor cookies. Elke site die een cookie bij jou plaatst moet voorafgaand aan je bezoek toestemming vragen voor het plaatsen van die cookie. Dus elke nieuwe site die je bezoekt en die een cookie wil plaatsen komt met de melding: ik wil één of meer cookies plaatsen, mag ik?

Lees verder Ja, ik wil een goede website mét cookies! Of toch maar niet?

Smart Switch, schakelen op afstand

Smart Switch, schakelen op afstand

De Action had voor een prikkie niet alleen schakelaars met draadloze afstandsbediening, maar ook een Smart Switch waarmee die dingen dan ook nog eens via de smartphone te bedienen zouden zijn. Waar je ook bent, met die telefoon, gewoon via het internet. Dat moest ik zien!

Drie doosjes dus, die dag. Eentje met drie schakelaars, van het soort dat je in het stopcontact steekt en vervolgens weer een netsnoer in kan prikken met hun afstandsbediening er bij, in de aanbieding voor de kapitale som van € 7,98. Voor hetzelfde bedrag was er ook een setje van twee schakelaars, maar dan voor gebruik buitenshuis en weer met een afstandsbediening terwijl de Smart Switch, waarmee dit allemaal via de telefoon bedienbaar zou worden die week € 16,95 moest opbrengen. Lees verder Smart Switch, schakelen op afstand

Meest gelezen op ComputerCreatief in 2018

Er is alweer bijna een blogjaar voorbij. We zijn blij met onze lezers, met steeds meer lezers overigens. 2018 was het jaar van de mislukte en vaak problematische Windows-updates, waarover we veel op dit blog schreven. De meest gelezen blogpost? Die eer is wederom voor Google Foto’s: gezichtsherkenning aanzetten. De 2de plaats is voor Waar zitten die speciale tekens op mijn Windows-toetsenbord?. De 3de plek was ook voor een oude getrouwe: (On)handig aan het werk met wifi op je Nikon-camera.

Veel gelezen, niet meest gelezen

Eerst maar even over de het meest geliefde/gehate/gelezen onderwerp op dit blog: Windows-updates en -upgrades. Daarover schreef Ronald Smit dit jaar liefst 25 keer. Lees de blogposts nog maar eens na op de speciale Windows-upgrade-pagina die we daarvoor maakten. 25 keer ellende met je Windows-systeem, je wenst het niemand toe. Al die verschillende posts werden veel gelezen en gewaardeerd. Al werkt Ronald dit jaar ook op een iMac, gelukkig heeft hij zijn Windows-systemen niet aan de kant gezet! Zo kan hij ons op de hoogte blijven houden van zijn update-ellende en over wat Microsoft nu weer heeft geflikt met wéér een mislukte update. Lees verder Meest gelezen op ComputerCreatief in 2018

Nieuwste economie?

Nieuwste economie?

Tuurlijk, alles moet zo efficiënt mogelijk tegenwoordig. De klant valt om een dubbeltje dood en er zijn plekken zat waar prijzen kunnen worden vergeleken. Dus, voordat je bij iBOOD – Internet’s Best Online Offer Daily – écht besteld check je eerst even of het echt nergens nog goedkoper kan. Fluitje van een cent, per slot van rekening…

Dus dat iBOOD – en alle andere digitale kiloknallers – zo hun eigen manieren hebben om deals niet alleen zo mooi mogelijk te laten lijken, maar vooral ook de eigen kosten te knijpen, mag niet verbazen. Wat dat oppoetsen betreft, iBOOD zal altijd de van/voor truc inzetten. Met als van-prijs de oorspronkelijke adviesprijs toen het product voor het eerst te koop werd aangeboden. Daar hebben ze een heel aardige uitleg voor, maar het resultaat is dat vaak die van-prijs volkomen losgezongen is van de huidige verkoopprijs. Het kan zo honderden euri schelen, als je naar de duurdere Apple-producten kijkt. Het aloude Romeinse gezegde ‘Caveat emptor’ – letterlijk vertaald: de koper zij waakzaam – houdt nog altijd stand. Want het lijkt vaak veel mooier dan het is. Temeer daar de toch wel wat inflatoire verzendkosten pas op het laatst bijgeteld worden. ’t Blijft raar toch, dat Chinese webwinkels geen verzendkosten rekenen en binnen Nederland verzenden al gauw vijf, zes euro kosten moet. Of dat nou de kostprijs is… Lees verder Nieuwste economie?