Oude foto’s, wat doe je ermee?

Helemaal sinds de komst van de digitale camera, maar natuurlijk ook in de jaren ervoor werd er heel wat afgefotografeerd. Maar wat doe je met al die oude foto’s…?

Fotograferen is allemaal heel leuk en aardig, maar in de loop der jaren bouw je een berg aan foto’s op. Sinds we digitaal fotograferen – de pioniers inmiddels alweer zo’n twintig jaar – schieten we meer plaatjes dan ooit. In de begindagen werden digitale foto’s vooral bewaard op cd-roms en later dvd-roms. Slecht idee, bleek al snel. Ondanks de fantastische beloften van fabrikanten bij de introductie van de beschrijfbare schijfjes bleken die uiteindelijk hooguit een paar jaar hun data onverminkt te bewaren. Daarna ging het vaak snel bergafwaarts: cd-rot. Veel van die eerste generaties digitale foto’s bestaan dan ook allang niet meer. Of dat een zegen of een vloek is, hangt af van uw eigen gevoel daarover. Feit is dat opslag van digitale foto’s uiteindelijk een hoop ellende met zich meebrengt. Er is nog altijd geen offline opslagmedium waarop je honderden Gigabytes aan data kunt zetten in de zekerheid dat die er over 300 jaar (en dus in ieder geval gedurende jouw levensdagen) nog op staan. Het is nu een DJ-show van NASsen, waarvan de harde schijven eens in de paar jaar vervangen moeten worden. Of je gebruikt externe harde schijven, maar de ervaring leert dat daarvan vaak geen bit meer te lezen is als ze jarenlang ongebruikt in de kast hebben gestaan.

Analoge oude foto’s

Tja, en dan zijn er nog de bérgen analoge foto’s. Zolang die in een album zitten, of desnoods in een gesorteerde schoenendoos: vooral zo laten. Niet klakkeloos gaan digitaliseren. Die oude foto’s zien er – op de goedkope hausse aan jaren zeventig kleurenfoto’s na die inmiddels allemaal verschoten zijn naar oranjetinten vanwege goedkope chemicaliën – nog prima uit. En blijven er prima uitzien zolang je ze niet continu in het felle zonlicht hangt. Wil je een oude foto (al dan niet vergroot) aan de muur hangen, dan kun je die ene foto scannen (600 dpi als je inderdaad wilt gaan vergroten) en via een fotocentrale af laten drukken op echt fotopapier. Dat levert een uitstekend resultaat op, waarbij de oude foto’s weer gewoon veilig terug in de doos kunnen na gescand te zijn.

Advertentie

Portretfotografie van Scott Kelby

Negatieven

Negatieven blijven over het algemeen ook lang goed, mits bewaard in een negatiefmapje. Je kunt ze scannen via een speciale negatiefscanner. Dat is eigenlijk alleen noodzakelijk als je geen originele afdruk (meer) hebt. De goedkope negatiefscannnertjes die overal en nergens worden aangeboden kun je zonder meer links laten liggen: kwalitatief inferieur. Helaas zijn de betere negatief- en diascanners een heel stuk duurder: vanaf een paar honderd euro. Het correct scannen van een negatief is ook geen sinecure, eigenlijk werk je dan met een ‘RAW’-foto met alle bijkomende instellingen. Niet iets voor beginners die niets weten van fotografie. Ook geldt dat ‘t scannen van een negatief in hoge resolutie vrij traag gaat.

oude foto’s
Een goede negatiefscanner is duur. En het is bovendien even zoeken alvorens je er een gevonden hebt, ze zijn (inmiddels) dun gezaaid (bron afbeelding: https://www.flickr.com/photos/cordeiro/14090832987)

Laten scannen dan maar?

Er bestaan gelukkig bedrijven die negatieven voor je kunnen scannen, zoals bijvoorbeeld dit bedrijf. Het loopt al snel stevig in de papieren als je een paar honderd negatieven wilt laten scannen. Maak dus vooraf een kritische selectie om (dure) teleurstellingen te voorkomen. Overigens geldt vanzelfsprekend ‘t zelfde verhaal voor dia’s. Zelf doen kan prima met een dia/negatiefscanner (veelal kunnen dergelijke apparaten moeiteloos overweg met beide bronnen).

Laat onmisbare foto’s afdrukken (of doe het zelf)

Eigenlijk kun je concluderen dat alleen ‘fysieke’ bronnen – ofwel afgedrukte foto’s of belichte negatieven en dia’s – de tand des tijds veelal goed doorstaan. Als je die gedachte even vasthoudt, is het zaak om dus ook eens kritisch naar al die NASsen, externe harddisks en usb-sticks bomvol foto’s te kijken. Zitten daar plaatjes tussen die je voor geen goud wilt missen? Laat ze dan afdrukken. Gewoon via de afdrukcentrale op echt fotopapier. En bewaar die afdrukken dan in de aloude – thematisch gesorteerde – schoenendoos of in het aloude foto-album. Je kunt – als je de tijd hebt – ze natuurlijk ook zelf afdrukken. De huidige inkten in inkjetprinters zijn inmiddels heel lichtecht en gaan dus lang mee. Heb je meer tijd, dan kun je natuurlijk ook een gedrukt foto-album samenstellen. Een fotoboek zelf samenstellen en laten printen is erg leuk, maar kost wel veel tijd. Het aloude foto-album waarin je foto’s plakt of schuift werkt sneller. Uiteindelijk gaat het om het veiligstellen en toegankelijk maken van je bijzondere fotomomenten uit ‘t leven.

Advertentie

oude foto’sGa je een oude papieren foto (of desnoods negatief) scannen, om deze vervolgens uitvergroot aan de muur te hangen, dan wil je er wellicht nog wat aan wijzigen. Bijvoorbeeld die net wat scheef lopende horizon eindelijk eens rechttrekken. Of de kleuren wat oppeppen. Of een vlek of scheurtje wegwerken. Kan allemaal met Photoshop Elements. En laat daar nou net het boek Ontdek Photoshop Elements 2020 van André van Woerkom over verschenen zijn! Dit kleurrijke boek gaat daar uitgebreid op het programma in, en laat je spelenderwijs ervaren hoe je jouw digitale beeldverzameling beheert, gebruikt, corrigeert, verbetert, bewerkt of vervalst. Aan de hand van talloze speelse voorbeelden laat de auteur je zien hoe je zelf een digitale beeldartiest wordt. En met de voorbeeldbestanden die je kan downloaden kun je snel aan de slag.

2 gedachten over “Oude foto’s, wat doe je ermee?”

  1. Ben het met bovenstaande helemaal niet eens. Laat ik eerst stellen, dat ik nagenoeg al mijn foto’s op papier heb, vervolgens staan ze allemaal op 2 harde schijven (origineel en backup). Vervolgens staan ze allemaal op dvd (of Blu-ray + dvd). Ik heb al dvd’s, die meer als 20 jaar oud zijn en het nog steeds voor 100% doen (uiteraard gemonteerd en op dvd gezet met Pinnacle, Magix of Powerdirector 365). In de loop van meer als 20 jaar heb ik dus enkele honderden dvd’s, dl-dvd’s en
    blu-rayschijven, die allemaal nog steeds perfect werken.

    1. Tja, dat is – zoals men dat in de Engelse taal zo mooi pleegt te zeggen – ‘against all odds’. Ik persoonlijk zou beslist niet meer op optische beschrijfbare media vertrouwen na een paar jaar. Inderdaad: soms gaat het goed. Probleem is echter dat dergelijke schijven gebaseerd zijn op een laag van organisch materiaal die langzaam vergaat. En dat vergaan ging stukken sneller dan zelfs de meeste fabrikanten verwachtten. Het is niet voor niets dat er nog nauwelijks een beschrijfbare optische media in de winkels zijn te vinden. Prima voor korte termijn-opslag, een recept voor een ramp voor langdurige opslag. Er zijn inmiddels meer dan voldoende onderzoeken naar gedaan met allemaal diezelfde conclusie. Het kan nog best een tijdje goed gaan dankzij foutcorrectie, maar als het aantal fouten té groot wordt kan het snel misgaan. Zo mis zelfs, dat een schijf op geen enkele manier meer toegankelijk is. Begrijp dat u de slimme weg bewandeld heeft door de foto’s zowel op dvd’s, Blu-ray’s, harde schijven en als fysieke afdruk te bewaren. Enige waar dan nog op gelet moet worden is dat de harde schijven zo af en toe eens draaien. Bij langdurig niet gebruiken blijkt soms de lees/schrijf-kop vast te slaan. Dat gebeurt trouwens vaker dan je zou denken. Kortom: vervang die schijven ook eens in de paar jaar voor nieuwe exemplaren. En bewaar de oude ook nog een tijd. Dubbel veilig. Hou altijd rekening met het onmogelijke, dat is wat ik hier zelf de afgelopen decennia wel geleerd heb.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.