Tagarchief: Interface design

De Wet van de IJssalon

Voor het opzetten en ontwerpen van een website of app heb je o.a. een informatie-architectuur en een navigatie-structuur nodig. Aan de hand daarvan kan je als ontwerper gaan nadenken over de knoppen en menu’s die er zoal moeten komen. Je komt daarbij veel goedbedoelde raadgevingen tegen. Bijvoorbeeld: ‘je mag niet meer dan drie keuzes bieden; men moet niet meer dan drie maal hoeven doorklikken’ en meer van dat soort dogma’s. Nou, als je dat zou aanhouden dan zou een website of app idealiter niet méér dan 3 x 3 x 3 = 27 brokken inhoud kunnen bieden ? Lijkt mij stug…
Wat zijn dan wèl goede aanbevelingen?

Gebruikers van websites en apps willen tijdens het navigeren graag aan de winnende hand zijn. Daarom mag je gebruikers tijdens hun zoektocht gerust wat verder laten dóórklikken, zolang ze maar de bevestiging ervaren dat ze naderen wat ze zoeken. Maak het hen dus makkelijk, door hooguit 4 à 5 keuzes te vermelden waar men misschien even over moet nadenken. Òf door opsommingen van opties te bieden die eenduidig verwoorden en/of verbeelden wat men zoekt. Lees verder De Wet van de IJssalon

Iets met een U, een I, of X…

We hebben er allemaal mee te maken. Iedere dag gebruiken we ze. Iedere dag klikken of tikken we wel op een aantal – jawel, vaak zelfs méérdere malen per dag. Soms vele uren op een dag achtereen.

Wat zijn dat dan ? Webpagina’s, applicaties en mobiele apps ! Maar dat niet alleen. Je kan het ook groter of algemener beschouwen; denk aan hele computersystemen, of bedieningspanelen. Van digitale deurbel tot pin-automaat, van een chat-bericht tot augmented reality, overal kom je letterlijk of figuurlijk in aanraking met mechanieken, apparaten, hardware en software waardoor je iets kan gebruiken, of iets kan laten gebeuren. Het bedenken en ontwerpen daarvan is een vak apart. De moderne naam daarvoor is User Experience Design (UX Design) maar het vak bestaat al langer. Lees verder Iets met een U, een I, of X…

Phil Clevenger: ‘We wilden complexiteit verbergen’

In 2007 was Lightroom nog een ‘jonge’ applicatie, met een interface die vernieuwend was. Telefonisch kon ik in 2007 vanuit Amsterdam Phil Clevenger interviewen, die aan de basis stond van die interface. Het is aardig om, nu er zoveel te doen is over de aanpassingen in de laatste versie van Lightroom, dit interview nog eens na te lezen.  Het interview verscheen in 2007 in Dzone 117. (Bovenstaande foto: ©George Jardine.)

Een van de meest vernieuwende gebruikersinterfaces van de laatste tijd is die van Adobe Photoshop Lightroom. De interface is uiterst rustig en helder en richt zich meteen op de taak die je wilt verrichten. Foto’s van je camera halen, ze sorteren in een module, ze ontwikkelen in een andere module, printen in weer een andere module. Heel andere koek dan interfaces met paletten en dialogen die je van je werk afleiden. Dzone sprak met Phil Clevenger, die verantwoordelijk is voor het ontwerp van de interface van Lightroom.

Hoe ben je verzeild geraakt in interfacedesign?
‘Begin jaren negentig maakte ik kennis met Kai Krause. Die was bezig met zijn eerste product, Kai’s Power Tools (KPT, een beroemde serie filters voor Photoshop, HF). Hij vroeg of ik met hem wilde samenwerken. Kai veranderde met zijn innovatieve interfaces de verwachtingen die mensen in die tijd hadden. Het eerste programma waarvoor we de interface gingen maken, was Live Picture. Ik wist niets van interfacedesign. Ik dacht dat er een vaste manier van werken was en dat er van tevoren een plan was, maar dat was helemaal niet het geval. We gingen aan tafel zitten. Hij rolde een groot vel papier uit dat de hele tafel bedekte. We pakten pennen en potloden en Kai zei: “Wat zullen we doen?” We bedachten die interface vanuit het niets. Ik vond het leuk om te doen, dus dankzij Kai Krause ben ik in interfacedesign verzeild geraakt.
Ik was productmanager voor KPT Bryce. We waren naar Parijs gegaan om met ontwikkelaar Eric Wenger te gaan werken, omdat die niet naar de VS wilde komen. Ik was er dus om met Eric te werken. Maar als Kai naar bed was ‘s avonds, zat ik aan de interface te werken. Als Kai de volgende ochtend weer wakker was, zei hij: “Wat is dit?” Ik zei dan dat ik dat gemaakt had. Hij keek er dan een beetje peinzend naar en zei: “Hmm, ik vind het leuk.” Zo bleven we bezig. De tweede versie van KTP Bryce was het eerste product waaraan ik heb gewerkt als interfacedesigner.’
Lees verder Phil Clevenger: ‘We wilden complexiteit verbergen’