Het grote landschapsfotografieboek van Scott Kelby: Panorama’s maken

Heb je er ooit van gedroomd om zulke ongelooflijke landschapsfoto’s te maken dat je vrienden en familie zeggen: ‘Wacht eens even, heb jij die foto gemaakt?! Echt waar?’. Je hebt geluk. In Het grote landschapsfotografieboek leert Scott Kelby je hoe je adembenemende landschapsfoto’s maakt en bewerkt. Het boek verschijnt omstreeks 25 juni. Tot en met 27 juni 2019 kun je het boek voor speciale actieprijs bestellen: €29,99 in plaats van €34,99! Je hebt nog twee dagen om het boek met deze korting te bestellen…
Deze maand plaatsen we wat voorproefjes uit het boek op Computer Creatief. In hoofdstuk 5 behandelt Kelby o.a. het maken van panorama’s. In dit voorproefje lees je alles over de camera-instellingen voor het maken van de verschillende foto’s die nodig zijn voor het samenstellen van een panorama. Als extra voorproefje de reden waarom Kelby bij het maken van de losse foto’s voor het panorama voor staand kiest in plaats van liggend. (H.F)

Camera-instellingen voor het maken van panorama’s

Voor het maken van panoramafoto’s gebruiken we speci eke instellingen omdat elke aparte opname van de panoramafoto exact dezelfde belichting moet hebben en op hetzelfde punt scherpgesteld moet zijn. Als je 11 opnamen maakt, moeten ze er allemaal hetzelfde uitzien. Als je de camera voor elke volgende opname van je panoramafoto automatisch de belichting en het scherpstelpunt laat bepalen, krijg je uiteindelijk een panoramafoto waarvan sommige delen donkerder zijn en die op verschillende punten scherp is. Eigenlijk maak je er dan een puinhoop van. Om de panoramafoto een succes te laten worden, gaan we de camera speciaal daarvoor instellen. Ten eerste stel je, als je camera op een statief staat, de ISO-waarde zo laag mogelijk in (waarschijnlijk 100 ISO). Als je uit de hand fotrografeert, moet je wellicht naar een hogere waarde gaan (zie bladzijde 26). Schakel vervolgens over naar de modus voor diafragmavoorkeuze en kies f/11 als diafragma, zodat alles scherp is.

Handmatig!

Richt de camera nu op een belangrijk onderdeel van de scène, druk de ontspanknop tot halverwege in en kijk door de zoeker om te zien welke sluitertijd de camera aangeeft om de opname correct te belichten. Onthoud dat getal (bijvoorbeeld 1/250 seconde). Zet je camera in de modus Handmatig, laat je diafragma op f/11 staan en stel je sluitertijd in op de waarde die je hebt onthouden (1/250 seconde). Oké, je belichting is ingesteld. En de witbalans? Gebruik niet de automatische witbalans omdat deze van opname tot opname kan veranderen, maar kies een specifieke voorinstelling (ik kies meestal Bewolkt). Houd de ontspanknop tot halverwege ingedrukt, zodat je automatische scherpstelling de opname vergrendelt. Wijzig dan de scherpstelling van de lens in Handmatig, zodat je scherpstelpunt niet verandert. Maak een of twee testopnamen (en, ja, zoom in om de scherpte te controleren, voor het geval dat). Nu ben je helemaal klaar om te fotograferen zonder dat je later voor verrassingen komt te staan.

Drie voordelen van staande foto’s maken

Het maken van staande foto’s (portretrichting) voor panoramafoto’s heeft drie opzichte van liggende foto’s: (1) je krijgt minder randvervorming. (2) Als je je panorama moet uitsnijden (en trouwens, je moet je panorama bijna altijd uitsnijden nadat deze aan elkaar is geplakt), heb je aan de bovenkant (meer lucht) en onderkant (meer voorgrond) vaak meer speelruimte. Je snijdt dan in de foto niets belangrijks weg (zoals een bergtop of de voorgrond van een meer). Kom je weg met het fotograferen van panorama’s in de breedte (landschapsrichting)? Natuurlijk. Maak ik wel eens liggende foto’s wanneer ik mijn panorama’s maak (en ik maak veel panorama’s)? Ja, dat doe ik. Is er iets ergs met me gebeurd sinds ik dat heb gedaan? Ik ben een paar bergtoppen kwijtgeraakt die ik liever had behouden. En (3), je uiteindelijke foto heeft een hogere resolutie als je staande foto’s maakt.

Meer pixels

Stel dat je voor de scène die je voor je hebt vijf liggende foto’s moet maken en dat je met een 24-megapixelcamera fotografeert. Aan elkaar geplakt (vóór het uitsnijden) levert dat een foto van ongeveer 120 megapixels op (min 20% of 30% voor de overlapping). Als je voor dezelfde scène acht staande foto’s moet maken, zou je als resultaat een foto van rond 192-megapixels krijgen. Je hebt dan genoeg resolutie om die zonder problemen af te drukken voor op de zijkant van een stadsbus en het zou er nog steeds geweldig uitzien (nou, afhankelijk van de bus, natuurlijk). Dat zijn dus drie redelijk dwingende redenen om staand te fotograferen. De enige minpunten zijn: (1) je hebt meer staande opnamen nodig dan liggende om hetzelfde gebied te bestrijken en (2) je uiteindelijke bestand zal groter zijn. Geen slecht compromis.

Twee andere voorproefjes uit Het grote landschapsfotografieboek van Scott Kelby kun je HIER en HIER vinden.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.