Zonet was ’t weer eens raak – althans bijna. Ik wist het tweebenig projectiel net te ontwijken, waarbij ik een geïrriteerde brom niet wist te onderdrukken. Dat werkte blijkbaar, want opeens werd de blik losgescheurd van de smartphone. En ze keek nog boos ook! Ik had haar gestoord, haar uit haar virtuele wereld gesleurd waar ze zo te zien volledig in verdiept was. Midden in de drukke winkelstraat, in het voetgangersgebied…
Soms vermoed ik dat er een app bestaat die gebruikers in staat stelt mijn navel als doel te kiezen, anders kan ik het aantal bijna-botsingen niet verklaren. Want deze scène speelt zich met werkelijk irritante regelmaat af, mensen die, volkomen onbewust van de wereld om zich heen, druk lopen te duimen op hun telefoontje en er blind op vertrouwen dat de ander wel opzij zal stappen. Het exemplaar zojuist was blijkbaar echt op kill-mode ingesteld, want toen ik naar links uitweek deed zij dat ook en mijn poging om vervolgens rechts te passeren werd ook gepareerd. ’t Scheelde echt een haartje, anders was deze frêle juffrouw midscheeps in mijn twee meter lange en ruim over de 100 kilo zware gestalte geboord. Over het hoofd zien kan niet – zolang ze tenminste kijken. Lees verder Mijn navel als doel…
